سالهاست که مسئولین ورزش کشور به مبلغ قرارداد های بازیکنان فوتبال اعتراض دارند وپرداخت این پولها را به بازیکنان منطقی نمی دانند. اما بهتراست قبل ازاین که به این اعداد وارقام توجه کنیم به رنج ها و سختی های روحی و جسمی که یک شخص دردوران حرفه ای فوتبال خود ازکودکی تا بزرگسالی متحمل می شود را زیر ذره بین بگیریم.

درواقع باید بگویم وقتی شخصی می خواهد ریسک بزرگی کند وبه موفقیتی دست یابد باید آن موفقیت آنقدر بزرگ و تامین کننده باشد که فرد زندگی خود را فدای آن کند. قراردادهای مالی فوتبالیست ها یکی ازآن نقطه های مثبتی است که باعث می شود علاقه مندان به این رشته ورزشی با تلاش و پشتکار برای رسیدن به آن گام بردارند. اگرقراربود بعد ازتحمل سالها رنج و سختی درتمرینات و مواجهه با انواع مصدومیت ها بازیکنان پس ازرسیدن به موفقیت رفاه مالی هم نداشته باشند مطمعنا دیگر کسی قدم دراین راه نمی گذاشت ودرنتیجه فوتبال ما دچاررکود وکمبود بازیکن پراستعداد می شد.

و اکنون روی صحبتم با مسئولین است که بدانند زمانی می توانند این قراردادها را نادرست تلقی کنند که توانایی انجام حداقل یک جلسه بدن سازی فوتبال را داشته باشند . تا شاید گرمای 40 درجه، تشنگی، خستگی مفرط و درد عضلات این فکررا درذهنشان بپرورانند که به جای آنکه سطح مالی این قشر جامعه را پایین بیاورند دیگر اقشار فقیر و متوسط جامعه را نزدیکتر به بازیکنان فوتبال نمایند. ( ازهمه کسانی که این متن رومطالعه کردند تشکرمی کنم و ممنون میشم اگر در قسمت نظرات بنویسند که آیا این پول ها حق فوتبالیست هاست یا نه؟ )